Ο θεσμός της οικογένειας βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο έντονων κοινωνικών και νομικών συζητήσεων, ιδιαίτερα όταν γίνεται λόγος για εναλλακτικές μορφές γονεϊκότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η μελέτη του κοινωνιολόγου Mark Regnerus (2012) ξεχώρισε γιατί προσπάθησε, με μεγάλο και αντιπροσωπευτικό δείγμα, να εξετάσει αν τα παιδιά γονέων που είχαν ομόφυλες σχέσεις παρουσιάζουν διαφορές σε σχέση με παιδιά που μεγάλωσαν σε αδιάσπαστες οικογένειες βιολογικών, έγγαμων, ετερόφυλων γονέων. Τα ευρήματά της προκάλεσαν έντονο διάλογο, όχι μόνο για τα ίδια τα αποτελέσματα, αλλά και για το πώς πρέπει να γίνεται η έρευνα σε τόσο ευαίσθητα κοινωνικά θέματα.

Κατά την Κατοχή και την Αντίσταση, οι γυναίκες στάθηκαν στην πρώτη γραμμή της επιβίωσης, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Ως μητέρες, εργάτριες και αγωνίστριες, κράτησαν όρθιο τον λαό και μετέτρεψαν τη φροντίδα και την καθημερινότητά τους σε πράξη ηρωισμού.

Η οικογένεια αποτελεί διαχρονικά τον πυρήνα κάθε κοινωνίας, θεμέλιο της ηθικής, της πολιτισμικής και της νομικής της δομής. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, ο θεσμός αυτός βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων διεθνών συζητήσεων και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Η μελέτη των Semenova, Kiseleva, Ilyashevich και Kislitsyna (2016) επιχειρεί να αναδείξει πώς η παραδοσιακή αντίληψη της οικογένειας —ως ένωσης άνδρα και γυναίκας με σκοπό τη γέννηση και ανατροφή παιδιών— αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Οι συγγραφείς εξετάζουν τις νομικές, πολιτικές και κοινωνικές προσπάθειες αναδιαμόρφωσης της έννοιας του γάμου και της οικογένειας, επισημαίνοντας την αυξανόμενη πίεση που ασκούν διεθνείς οργανισμοί προς τα κράτη να υιοθετήσουν νέες, «προοδευτικές» προσεγγίσεις. Η έρευνα θέτει στο προσκήνιο τον διάλογο μεταξύ παραδοσιακών αξιών και σύγχρονων αντιλήψεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, φωτίζοντας την ανάγκη για ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό των εθνικών πολιτισμών και στις διεθνείς νομικές δεσμεύσεις.