Δείτε ολόκληρη την εκδήλωση με θέμα: Προκλήσεις και αδιέξοδα του σύγχρονου γονεϊκού ρόλου, η οποία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026.
Στην εκδήλωση η ψυχολόγος Ευγενία Σαρηγιαννίδη ανέδειξε την οικογένεια ως χώρο ασφάλειας, μνήμης και προσανατολισμού, σε μια εποχή όπου η σύγχρονη κοινωνία μοιάζει συχνά αποπροσανατολισμένη, χαμένη σε ιδεολογήματα που την κατακερματίζουν και κατά συνέπεια κουρασμένη. Επεσήμανε με ευαισθησία τη σύγχυση των καιρών μας, όπου οι αξίες σχετικοποιούνται και οι γονείς καλούνται να σταθούν χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος του πατέρα αναδείχθηκε ως φορέας αξιών και ταυτότητας, ένας ήσυχος αλλά ουσιαστικός άξονας που βοηθούσε το παιδί να νιώθει ότι ανήκει, ότι έχει ρίζες και συνέχεια. Ακόμη κι όταν δεν ήταν διαρκώς παρών, η πατρική φιγούρα λειτουργούσε συμβολικά, προσφέροντας όρια, νόημα και ένα αίσθημα σταθερότητας μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει.
Τονίστηκε πως αυτή η παρουσία δεν σκίαζε τη μητέρα, αλλά αντίθετα τη στήριζε και τη συμπλήρωνε. Στις παραδοσιακές και ιδιαίτερα στις μεσογειακές κοινωνίες, η μητέρα ήταν η καρδιά της οικογένειας. Το πρόσωπο της συμβόλιζε τον χώρο της φροντίδας, της αγκαλιάς, της καθημερινής μετάδοσης των αξιών μέσα από το βίωμα. Όταν οι ρόλοι λειτουργούσαν συμπληρωματικά και οι αξίες είχαν κοινό νόημα, η μητέρα δεν στεκόταν μόνη απέναντι στην ευθύνη της ανατροφής, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο που την κρατούσε. Όπως επισημάνθηκε, ίσως πολλά από τα σημερινά αδιέξοδα μάς καλούν να γυρίσουμε με τρυφερότητα το βλέμμα πίσω, όχι για να εξιδανικεύσουμε το παρελθόν, αλλά για να θυμηθούμε πώς η οικογένεια και μαζί της η κοινωνία μπορούσε να λειτουργεί όταν οι αξίες δεν ήταν σχετικές, αλλά κοινές, βιωμένες, ζωντανές και δοκιμασμένες αιώνες τώρα.
Η δεύτερη ομιλήτρια προσέγγισε το θέμα από μια πολύπλευρη και βαθιά ανθρώπινη σκοπιά, μιλώντας ως φιλόλογος, ψυχολόγος αλλά και βιωματικά, ως μητέρα τριών παιδιών. Αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στη δυσκολία που αντιμετωπίζει σήμερα ο μητρικός ρόλος, σε μια εποχή όπου η στήριξη έχει αισθητά μειωθεί και η καθημερινή πίεση έχει μετατραπεί σε μόνιμη συνθήκη ζωής. Τόνισε ότι πολλές μητέρες καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλές απαιτήσεις χωρίς ανάσα, συχνά με ενοχές και αίσθημα ανεπάρκειας, μέσα σε ένα περιβάλλον που ζητά διαρκώς περισσότερα χωρίς όμως να προσφέρει περισσότερα.
Μέσα από την εμπειρία και τη γνώση της, πρότεινε απλά αλλά ουσιαστικά εργαλεία που μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά στην καθημερινότητα με τα παιδιά. Μίλησε για τη σημασία μικρών αλλαγών στη συμπεριφορά και στον γλωσσικό κώδικα, που, αν και φαίνονται ανεπαίσθητες, έχουν πραγματική επιρροή στη σχέση με το παιδί. Ενθάρρυνε τις μητέρες να θέτουν στον εαυτό τους ερωτήσεις φροντίδας, όπως «ποιο είναι το ένα πράγμα που μπορώ να κάνω λιγότερο αυτή την εβδομάδα», αλλά και να αναρωτηθούν ποια βοήθεια μπορούν να ζητήσουν χωρίς ενοχή. Γιατί, η ανακούφιση δεν έρχεται πάντα από μεγάλες αλλαγές, αλλά από μικρές πράξεις αυτοσεβασμού που επιτρέπουν στη μητέρα να παραμείνει παρούσα, ανθρώπινη και συνδεδεμένη με τα παιδιά της.
